تبلیغات
ماهی - پوسیدگی باله
ماهی

اکواریوم نیاز زندگی امروز

بیماریهای پوسیدگی باله و دم در واقع دو بیماری احتمالا مشابهند که به زخمهای پیشرونده و تحلیل رفتن باله های ماهی اطلاق میشود.در اغلب منابع از پوسیدگی دم به معنی زخم یا تحلیل رفتگی باله دمی و از پوسیدگی باله به معنی زخم و ضایعات سایر باله ها نام برده میشود.از بیماریهای شایع ماهیان پرورشی سرد آبی و گرمابی و ماهیان زینتی است.
از آنجائیکه مکن است عامل مسببه این بیماری مختلف یباشد به سه احتمال زیر توجه میشود:
1 – عامل مستقیم بیماری باکتری بوده و معمولا از گروه آئروموناس و پزودوموناس هستند.
2 – این باکتریها و همچنین میکسوباکتریهای آب به عنوان عامل ثانویه ،باله های ماهیانی را که در اثر ازدحام ، خراشیدگی حاصل از برخورد با اشیا و دیواره تانک یا سایر علل نظیر کمبود اسید فولیک یا افزایش ویتامین A ، صدمه میبینند مورد حمله قرار میدهند.
3 – بیماری به همراه سایر بیماریهای میکروبی از قبیل فرونکلوز ،بیماری قرحه و عفونت میکسو باکتریایی مشاهده میشود.
باکتری آئروموناس هیدروفیلا به عنوان عامل بیماری پوسیدگی باله و دم از بسیاری از ماهیان آکواریومی ایران جدا شده است.

این بیماری احتمالا از طریق تماس و یا در بعضی موارد مستقیما از آب به ماهی منتقل مشود.اصلاح مسیرهای خشن در محیط زندگی میتواند مفید واقع شود.عفونتهای تحریک کننده و بیماری کرمی ژیرو داکتیلوس اغلب با بیماری پوسدگی باله همراه است.صدمات مکانیکی حاصل از این موارد ممکن است باعث عفونت ثانویه شود
اولین نشانی در بروز زخمها در پوسیدگی باله و دم عبارت از خط سفیدی است که روی لبه خارجی باله ها دیده میشود که به طرف پایه باله ها در حال پیشرفت است.با ظهور زخم ، لبه خارجی بر اثر تحلیل رفتن نسوج نرم بین شعاع باله ها حالت رشته رشته ای پیدا میکند.تخریب تا از بین رفتن تمام باله ادامه یافته و در مورد زخم باله دمی ، تنها اثری از آن باقی میماند.چنانچه غضروف پایه باله مخرجی یا سینه ای مورد هجوم قرار گیرد ممکن است باله به جای پوسیدگی قطع گردد.
پوسیدگی دم ظاهرا بیشتر در ماهیان دریایی که در آکواریوم نگهداری میشوند شایع است. و معمولا نواحی خونریزی داده نزدیک باله دمی را مبتلا کرده و لبه باله ها نیز ضخیم میشود وبه سرعت پیشرفت کرده و عموما در عرض چند روز پس از ظهور نشانه های عمده به مرگ منتهی میشود.
نظر به اینکه بیماریهای پوسیدگی باله و دم دارای عامل اولیه باکتریایی است و بوسیله اوضاع محیطی نامناسب و سوء تغذیه بر شدت بیماری افزوده میشود. لذا بهترین وسیله پیشگیری ایجاد محیط مناسب و بهداشت خوب برای ماهی است.

تراکم بیش از اندازه ،حرارت نامساعد، بدی تغذیه(کمبود اسید فولیک و اینوزیتول) و یا افزایش ویتامین A ممکن است باعث گسترش بیماری پوسیدگی باله شود.حتی اگر پوسیدگی باله به خودی خود باعث تلفات ماهی نشود.باله های نکروتیک ممکن است محیط مساعدی جهت ورود عوامل بیماریزای پر حدت ماهی را فراهم آورد.
برای پیشگیری از این بیماری دقت در جابجایی، سورتینگ و حمل ونقل ماهی اهمیت دارد.کنترل انگلهای خارجی از دیگر عوامل مهم پیشگیری است. استفاده از حمامهای درمانی و نگهداری در مخازن کوچک نتایج مفیدی به همراه داشته است.
تجویز سولفانامیدها در غذای ماهیان مبتلا به کلومناریس مفید است.در ماهیان آکواریومی از حمامهای درازمدت مثل کلرامفنیکل با غلظت 60 میلیگرم در لیتر در مدت 6 روز استفاده میشود.
جهت مداوای پوسیدگی معمولا از درمانهای خارج استفاده میشود ولی تزریق آنتی بیوتیکها نیز مورد استفاده قرار گرفته است:
1 – قرار دادن ماهی در سولفات مس یک دو هزارم به مدت 1-2 دقیقه
2 – استعمال کلرین به شکل هیپو کلریت کلسیم.غلظت کلرین آزاد نباید از 2 قسمت در میلیون تجاوز کند.درمان 2 دقیقه است و با خنثی کردن کلرین توسط تیوسولفات سدیم درمان متوقف میشود
3 – افزودن اکسی تتراسیکلین(ترامایسین) به آب آکواریوم به میزان 10 تا 50 قسمت در میلیون در ماهیان گرمابی موفقیت آمیز بوده است.
4 –مقدار 10 میلی لیتر از محلول فنوکستول یا پروپیلن فنوکستول یک دهم درصد در لیتر از آب آکواریوم.
5 –مقدار 50 میلی لیتر از محلول یکدهم درصد پارافنوکستول در لیتر از آب آکواریوم.(این ترکیب برای بعضی از گونه ها سمی است)
موارد 4 و 5 برای درمانهای طولانی بوده و از آنجائیکه زود تجزیه نمیشوند لذا اضافه نمودن میزان بیشتر دارو معمولا مورد نیاز نیست.اگر در محیط درمان در ظرف 3 روز بهبودی حال نشد ،قسمتهای آلوده باله بایستی بریده شود.
6 – درمان عمومی برای ماهیان آکواریومی عبارت از استعمال روزانه 100 میلی گرم اکسی تتراسیکلین در هر 4.5 لیتر از آب آکواریوم به مدت 5 روز است.اضافه نمودن دو قطره متیلن بلو در هر نوبت درمان میتواند برای کنترل قارچها مفید باشد.
در مورد ماهیان آکواریومی یا بعضی از نژادهای با ارزش ماهی ، یک تزریق داخل صفاقی کانامایسین به نسبت 20 میلیگرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن ماهی ممکن است موثر باشد.درمان با کانامایسین ممکن است با اضافه نمودن آن به همراه کلرامفنیکل به نسبت یک میلیگرم در هر گرم غذا عملی شود.

منبع :
مدیریت بهداشتی و روشهای پیشگیری و در مان بیماریهای ماهی: قباد آذری تاکامی
تشخیص ،پیشگیری و درمان بیماریها و مسمومیتهای ماهی : مصطفی شریف روحانی
بهداشت و درمان ماهیان آکواریومی : رحیم پیغان و ...

برگرفته از : http://www.aqua-quest.ir/ftopict-42.html


نوشته شده در دوشنبه 13 مهر 1388 ساعت 09:36 ق.ظ توسط رامین موحدین نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت